Demarrage

Ken je dat?

Maandagochtend, net iets te vroeg, slecht weer met een harde tegenwind. Je moet er toch door heen dus je stapt maar op je fiets. Na enkele kilometers te hebben geploeterd beland je op dat lange fietspad waar de wind nog net iets harder waait. Maar goed het is de snelste weg dus je fietst moedig door. Na een tijdje besef je dat het gekraak dat je hoort niet alleen van je eigen fiets afkomstig is maar ergens anders vandaan komt. Je kijkt eens achterom en je ziet één of andere verstekeling die vrolijk achter je aan blijft fietsen. Die bloedzuiger doet geen trap te veel en profiteert van mijn harde werk om vooruit te komen.

Gelukkig ken ik de harde wetten van het wielerpeloton (10 jaar geen uitzending van studio sport gemist) dus ik begin met mijn elleboog te wapperen ten teken dat deze persoon nu wel een keertje de kop over mag nemen. Na een tijdje deze vogeltjesdans te hebben uitgevoerd heb ik nog steeds geen reactie gekregen. Je zou haast gaan denken dat er een teamgenoot van deze persoon in de kopgroep zit.

Wild gebarend lees ik deze achtervolger de les over samen werken en en samen naar de streep toe rijden. Ik maak hem nog even helemaal duidelijk dat dit niet de manier is hoe we met elkaar om gaan. Op deze manier wil niemand meer met je wegrijden uit het peloton.

Uiteindelijk plaats ik, in een onbewaakt ogenblik, een splijtende demarrage en weet ik, van kop af aan, weg te rijden. Na enkele minuten in mijn eentje op tempo te hebben gereden weet ik het gat dicht te rijden. Ik sluit aan bij de renner voor mij en kan lekker in het wiel blijven zitten.